A A A

"Biuletyn katechetyczny" nr 14-15 (120-121) marzec - kwiecień 2014

 

 

 

 

ŚWIĘTOŚĆ JANA PAWŁA II

 

Świętość to osobista relacja łącząca człowieka z Bogiem. Trudno jest określić i wskazać tę intymną więź, ale postępowanie wobec innych ludzi i postawa wiary ukazuje świętość człowieka. Aby zrozumieć świętość Jana Pawła II, trzeba prześledzić historię jego życia, poznać środowisko i warunki, w jakich kształtował się jego charakter i życie wiary. Postawę Jana Pawła II ukształtowała wiara, która już od najmłodszych lat była przeżywana w codziennej modlitwie oraz podejmowanym trudzie kroczenia drogą przykazań i Ewangelii. Karol Wojtyła wzrastał w atmosferze głębokiej wiary swoich rodziców Karola i Emilii. Szczególny wpływ wywarł na niego przykład modlitwy i samodyscypliny ojca. Ojciec wskazał mu, że we wszystkich życiowych próbach powinien opierać się na Bogu i zabrał go na pielgrzymkę do sanktuarium Matki Bożej w Kalwarii Zebrzydowskiej. Pragnął, aby dotknięty cierpieniem sieroctwa syn nawiązał osobisty kontakt z Matką Bożą, żeby zaczął Ją traktować jako swoją Mamę. Pielgrzymka wywarła wielki wpływ na Jana Pawła II. Przylgnął całym swoim sercem do Matki Bożej czczonej w Kalwarii Zebrzydowskiej. To doprowadziło go do decyzji przyjęcia karmelitańskiego szkaplerza u karmelitów bosych na Górce w Wadowicach. Szczególnie ulubioną lekturą młodego Karola Wojtyły był Traktat o prawdziwym nabożeństwie do Maryi Panny św. Ludwika Grignion de Monfort. Często „wspominał: «Miałem to nabożeństwo do Niej i jako dziecko, i jako student gimnazjum czy na uniwersytecie, ale jaka jest treść i głębia tego nabożeństwa – tego mnie nauczyła ta książeczka». «Totus Tuus» (cały Twój)”[1]. Te słowa stały się dewizą duchowości i posługi Karola Wojtyły jako księdza, biskupa, kardynała i papieża. Wzorem postępowania dla Jana Pawła II były postacie świętych: św. Jana od Krzyża, św. Terasy Wielkiej, św. Brata Alberta Chmielowskiego, św. Jana Marii Vianney. Wpływ na postawę życiowa mieli spotkani kapłani, tacy jak: ks. Kazimierz Figlewicz, ks. Edward Zacher czy Książę Adam Stefan Sapieha, Arcybiskup Metropolita Krakowski oraz kard. Stefan Wyszyński, ale także postacie, takie jak: Mieczysław Kotlarczyk, Jan Tyranowski czy stygmatyk i mistyk św. Ojciec Pio oraz bł. Matka Teresa z Kalkuty.

Pobożność i bezgraniczne zaufanie Bogu to cechy świętości Jana Pawła II. Jednocześnie, analizując jego postać, możemy w nim dostrzec zwykłego człowiekiem, który bardzo lubił sport: grę w piłkę nożną, jazdę na nartach i wędrówki w górach. Był pilnym uczniem, przykładał się do nauki i zdobywania wiedzy. Miał prawdziwą pasję, którą było „zamiłowanie do literatury, a w szczególności do literatury dramatycznej i do teatru”[2]. Swoją świętość realizował poprzez ciągłe doskonalenie się w wierze oraz zdobywanie wiedzy. Dzięki zdobytemu doświadczeniu ciężkiej pracy w kamieniołomach i oczyszczalni wody docenił wartość pracy, jej godność i sens oraz poznał środowisko ludzi pracy[3]. Również poprzez swoje cierpienie, różne choroby, a następnie umieranie ukazał nam wzór poddania się woli Boga do końca. Bez wątpienia Jan Paweł II kochał ludzi i uczył szacunku dla każdego od momentu poczęcia do naturalnej śmierci. Należy do tych osób, które są świętymi, spełniając swoje „zwykłe” ludzkie powołanie. Wspominając swoje życie w książkach: Dar i tajemnica, Wstańcie, chodźmy czy Tryptyk rzymski chciał pokazać, że droga świętości otwarta jest dla każdego człowieka – takiego zwykłego człowieka, jakim on był i jakim jest każdy z nas. Potrzeba jednak otwarcia ze strony człowieka i chęci podążania drogą, którą zostawił Jezus Chrystus, a którą idą już inni święci.

Świętość Jana Pawła II to umiłowanie Boga ponad wszystko i życie Bogiem. Przejawiało się to w modlitwie i kontemplacji, w udziale we Mszy Świętej, spowiedzi świętej, pielgrzymce do miejsc świętych, lekturze i rozważaniu dzieł świętych a przede wszystkim przyjmowaniu Jezusa do swojego serca w Komunii Świętej. Jego świętość wypływa również z ufności i bezgranicznemu zawierzeniu Bogu i oddaniu się pod opiekę Maryi. Jan Paweł II to człowiek, który czerpał radość i siłę nie tylko z przebywania z Bogiem, ale i z ludźmi. Jego pierwsza encyklika to Redemptor hominis, a słowa: „Człowiek jest drogą Kościoła” są hasłem programowym całego jego życia. Z wielką determinacją bronił każdego człowieka i jego życia. Wiele mówił o miłości i wrażliwości na ludzką biedę, zachęcał do troski o najuboższych, chorych. W encyklice Dives in misericordia mówi o miłości miłosiernej i dobroci Boga. Całym swoim życiem i nauczaniem Papież Jan Paweł II chciał przekonać ludzi, że Bóg umiłował człowieka i nie ma takiego grzechu lub słabości, którą by Boga zniechęcił do człowieka. Trzeba Bogu bezgranicznie zaufać we wszystkim mówiąc: „Jezu ufam Tobie”. Świętość to nic innego jak życie zgodne z wiarą i głoszoną nauką. To zgoda pomiędzy postawą, słowami i czynami oraz odpowiedzialność za innych ludzi.

 



[1] Droga do świętości Jana Pawła II, http://www.milujciesie.org.pl/nr/temat_numeru/droga_do_swietosci_iana1.html.

[2] Jan Paweł II, Dar i tajemnica, Kraków 1996, s. 9.

[3] Tamże, s. 23.

 

 

Ks. Stanisław Łabendowicz

 

 


 

 

 

W ramach przygotowań do przyjęcia sakramentu bierzmowania

 

PROPOZYCJA RACHUNKU SUMIENIA DLA PRZYGOTOWUJĄCYCH SIĘ DO BIERZMOWANIA

 

Przeżywmy czas Wielkiego Postu. Jest w nim szczególne miejsce na rekolekcje i przedświąteczną spowiedź. W tym odcinku przedstawiamy rachunek sumienia dla kandydatów do bierzmowania... ale nie tylko. W klasycznym układzie relacji do Boga, do świata, do bliźniego i do samego siebie zawarte są pytania nie tylko o grzech (podejście od strony negatywnej), ale również zwrócenie uwagi na to, co w życiu się liczy, co ma być ważne, co należy czynić (podejście od strony pozytywnej) – mamy nie tylko unikać grzechu, ale żyć przykazaniem miłości Boga i bliźniego czyli czynić dobro.

Miłość do Boga

– Z jakim nastawieniem przystępuję do spowiedzi? – szczerze, z autentycznym pragnieniem odnowienia swojego życia, nawrócenia i osiągnięcia głębszej przyjaźni z Panem Bogiem... a może tylko, „by inni nie gadali”, bo potrzebny „podpis” w dzienniczku?

– Nie warto odkładać na później odbudowania relacji z Bogiem. Kiedy była i jak wyglądała ostatnia spowiedź? Czy nie za długo zwlekałem? Czy na poprzednich spowiedziach szczerze wyznałem wszystkie grzechy? A może, o którymś zapomniałem... albo zataiłem?

– Pokuta... co to było ostatnim razem? Jak udało się ją wypełnić? Czy i jak udało się naprawić wyrządzone krzywdy? A może zapomniałem...

– Warto Boga postawić na pierwszym miejscu, ale czy ja potrafię? Nie warto odwracać się od Boga, a wierzyć w zabobony, przesądy, horoskopy, wróżby. Nie warto stawiać jakieś rzeczy czy ludzi wyżej od Boga.

– Nosimy imię chrześcijan, a więc jesteśmy członkami rodziny Jezusa Chrystusa. Ale czy potrafię się do tego odważnie przyznać? Krzyżyk czy medalik na szyi – to nie tylko ozdoba. Mieć w pokoju krzyż, obrazy świętych, Biblię, inny znak wiary – to również świadectwo tego, kim jestem i Kim jest dla mnie Bóg... a może wstydzę się wiary i nie mam odwagi stanąć w obronie Boga i Jego Kościoła, gdy jest obrażany?

– Poranek i wieczór... początek i koniec dnia... pierwsza i ostatnia myśl – do kogo skierowana? Czy kieruję ją ku Bogu? Jak wygląda moja poranna i wieczorna modlitwa? Czy jest to prawdziwa rozmowa z „Ojcem, który jest w niebie”, a może to tylko „odklepanie paciorka”? A może jej nie ma?

– Modlić się to też wołać do Boga, prosić Go, by był obecny w moim życiu. Źle jeśli zamiast modlitwy nadużywam imienia Bożego, obrażam Boga, przeklinam Go, wystawiam na próbę.

– Warto w niedzielę i święta uczestniczyć we Mszy Świętej. Zgadzasz się? A jak ty przeżywasz dzień święty? Nie warto na wakacjach robić sobie „przerwy od Boga”, uciekać w zabawę i nie mieć czasu dla Boga.

– Jak wykorzystuję możliwość poznania Pana Boga przez słuchanie i czytanie słowa Bożego, udział w katechezie, lekturę dobrej książki? Bóg daje mi możliwości poszerzania wiedzy i pogłębiania wiary. Jak z tych możliwości korzystam? A może jestem leniwy w rozwijaniu wiary...

Miłość do świata

– Żyję! I to jest piękne... ale i czasem trudne. Czy potrafię cieszyć się życiem i nie narażać przez niebezpieczne zachowanie?

– Życie dostałem „w prezencie” od Boga i od rodziców. Czy za ten niesamowity prezent dziękuję?

– To prawda, że czasem jest trudno, czasem boli, czasem trzeba pracować, czasem potrzeba wysiłku i zmęczenia. Ale przecież mamy żyć nie tylko dla siebie, ale i dla innych.

– Jak walczę z chciwością? Co robię z pieniędzmi, które ktoś mi daje za pracą lub „za nic”? Czy potrafię je mądrze wykorzystać? Czy potrafię się nimi dzielić?

– Jak szanuję pracę innych ludzi, rodziców, nauczycieli, policjantów, piekarzy, sprzedawców... Czy nie niszczę tego, co ktoś inny z trudem zbudował?

– Każdy potrzebuje pożywienia. Wielu ludzi jest sytych, ale też wielu ludzi cierpi głód. Mimo, że często się zdarza, że chleb ląduje w śmietniku... ile jest tam moich kromek chleba... przecież mogłem się podzielić...

– Świat jest piękny! To również Boży dar, za który mamy dziękować i o który mamy dbać. Czy szanuję przyrodę? Czy nie zanieczyszczam środowiska?

– Jak wygląda moja nauka, praca, zaangażowanie w życie szkoły, Kościoła parafii? Czy rozwijam swoje talenty, by móc innym pomagać?

– ... a może nic mi się nie podoba, wszystko krytykuję, narzekam, jestem pesymistą? Pobudka! Warto zrobić coś dobrego. Posadzić drzewo, podlać kwiaty, wyprowadzić psa na spacer... pocieszyć kolegę, pozytywnie wypowiedzieć się na forum internetowym, uprawiać sport, zatańczyć, zaśpiewać... życie jest piękne!

Miłość do bliźnich

– Nie jesteś sam. Obok ciebie jest drugi człowiek: twoi rodzice, przyjaciele, koledzy, ale również ci, których nie lubisz, z którymi się kłócisz. Czy moim postępowaniem nie kieruje egoizm?

– Warto być wdzięcznym. Warto być prawdziwym przyjacielem.

– Czy traktuję innych w sposób, jakiego sam bym nie chciał doświadczać? Nie warto się kłócić, obrażać, obmawiać, plotkować, oszukiwać, kłamać, knuć intrygi, zdradzać sekretów.

– Warto przebaczyć z serca i samemu prosić o przebaczenie.

– Warto mieć cierpliwość do drugich; modlić się za innych (również za wrogów). Czy potrafię być życzliwy, serdeczny, wyrozumiały dla innych, zwłaszcza dla najbliższych?

– Warto pomagać starszym, ludziom w trudnej sytuacji, współczuć i pocieszać. Warto wstawiać się i troszczyć o mniejszych i słabszych. Nie warto patrzeć z góry na innych.

– Czy umiem panować nad swoimi uczuciami? Czy potrafię opanować złość, gniew, nienawiść, zazdrość?

– Jak odnoszę się do płci przeciwnej?

– A jak do rodziców, wychowawców, nauczycieli?

– Czy jestem solidny i uczciwy w moich zajęciach? Czy nie oszukuję i nie ściągam w szkole?

– Grzechem jest też namawiać innych do złego. Ale też nie zwracać uwagi, gdy ktoś grzech popełnia.

Miłość do samego siebie

– Miłość do samego siebie to nie zawsze egoizm. Ale, aby tak było, potrzeba roztropności w postępowaniu.

– Jak pokonuję swoje wady i rozwijać cnoty i zdolności, jakie otrzymałem od Pana Boga? Czy staram się być lepszym człowiekiem i chrześcijaninem? Czy regularnie przystępowałem do sakramentów świętych i buduję relację z Bogiem?

– Nie warto niszczyć swojego życia przez papierosy, narkotyki, alkohol czy inne niebezpieczne używki. Nie pozwól, by złe nawyki przejęły kontrolę nad życiem.

– Nie warto marnować czasu na wielogodzinne przesiadywanie przed telewizorem czy ekranem komputera... a jak wygląda przy tym wykonywanie obowiązków szkolnych czy domowych?

– Warto czekać na prawdziwą miłość. Ale czy potrafię zachować moje zmysły i ciało w czystości? Czy nie szukałem treści pornograficznych w czasopismach, filmach lub internecie?

– Być odpowiedzialnym za życie to rozsądnie dbać o swoje ciało, dostarczać mu odpowiedniej ilości pożywienia, słońca, świeżego powietrza i ruchu.

– Warto jeść smaczne potrawy, ale również trzeba pamiętać o dniach postu. Czy jestem umiarkowany w jedzeniu i piciu? Czy potrafię zachować nakazane posty i przestrzegać okresów pokuty, powstrzymując się od udziału w zabawach?

– ... z drugiej strony: nie warto się głodzić tylko po to by ładnie wyglądać... Czy nie szkodziłem sobie na zdrowiu przez takie zachowanie?

– Brakiem rozwagi jest lekkomyślne igranie ze swoim życiem i zdrowiem. Pamiętaj: to jest prawdziwe życie, a nie gra komputerowa.

– Spójrz na siebie oczami Boga, a On na ciebie patrzy przyjaźnie i jak każdy przyjaciel zaprasza cię do czynienia dobra.

Modlitwa skruchy

Jezu, bardzo żałuję, że znów upadłem. Zbyt silna była czasem pokusa, a ja zbyt słaby albo za mało Tobie ufałem. Dziękuję, że po raz kolejny chcesz mi przebaczyć i obiecuję, że umocniony spowiedzią na nowo podejmę walkę o nowe życie, takie, które Tobie będzie się podobać.

Proszę Cię, daj mi siłę do walki, która mnie czeka i świadomość, że nie jestem w niej sam, bo Ty będziesz walczył wraz ze mną. Szczęśliwy jestem, że na mnie liczysz i masz plan ze mną związany. Mój Boże, nie pozwól, żebym rozczarowany moimi grzechami stracił odwagę. Amen. [Rudolf Gehrig]

W opracowaniu wykorzystano: „YouCat Polski. Spowiedź” (autorzy: bp K. Dick, R. Gehriga, B. Meuser i A. SuB).

 

 

Ks. Stanisław Piekielnik

 

 


 

 

 

OGŁOSZENIA

 

  1. Należy zatroszczyć się o dobre przygotowanie, realizację i ocenę rekolekcji szkolnych dla dzieci i młodzieży. Rekolekcje wymagają troski duszpasterskiej uwzględniającej uczniów, ale również nauczycieli i wychowawców. Konieczne jest przygotowanie odpowiednich zespołów osób do realizacji i koordynacji rekolekcji na terenie szkoły i parafii. Informacje i konspekty wychowawcze do wykorzystania w rekolekcjach szkolnych są załączone na stronie internetowej Wydziału Katechetycznego (www.katecheza.radom.opoka.net.pl) pod zakładką rekolekcje – z możliwością pobrania.
    Do parafii zostaną przesłane formularze sprawozdań z rekolekcji dzieci i młodzieży. Prosimy o wypełnienie formularza i odesłanie do Wydziału Katechetycznego. Potrzebna jest ocena rekolekcji szkolnych w diecezji.
  2. Komisja Wychowania Katolickiego Konferencji Episkopatu Polski przygotowała konspekty katechez związane z kanonizacją bł. Ojca Świętego Jana Pawła II na wszystkie poziomy nauczania do wykorzystania w Wielkim Poście. Katechezy te wpisują się w cały cykl przygotowań Kościoła w Polsce do wielkiego wydarzenia, jakim jest kanonizacja bł. Jana Pawła II. Konspekty są do pobrania na stronie internetowej Wydziału Katechetycznego (www.katecheza.radom.opoka.net.pl) pod zakładką Aktualności – z możliwością pobrania.
  3. Wielkopostny dzień skupienia dla katechetów świeckich został zaplanowany na 23 marca 2014 r. (tj. w trzecią Niedzielę Wielkiego Postu) – rozpoczęcie o godz. 10.00. Dzień skupienia poprowadzi ks. prof. KUL dr hab. Andrzej Kiciński, dyrektor Instytutu Teologii Pastoralnej i Katechetyki KUL Jana Pawła II.
  4. 24 marca 2014 r. przypada druga rocznica odejścia do domu Ojca śp. Księdza Biskupa Edwarda Materskiego – pamiętajmy w modlitwie, powierzając jego osobę Bożemu miłosierdziu.
  5. Na parafie została przekazana książka pt. Katecheza w służbie wiary jako pomoc do prowadzenia spotkań parafialnych zespołów synodalnych. Książka może także służyć w katechezie dorosłych do pogłębienia i rozumienia problemu wiary. Pomocna może być również w prowadzeniu spotkań w grupach jako głębsze uzasadnienie wiary w dzisiejszej rzeczywistości oraz konfrontacji wiary wobec nowych zagrożeń. Na bazie wybranych artykułów z książki w Biuletynie Kurialnym będą ukazywały się konspekty dla parafialnych zespołów synodalnych.
  6. Tegoroczna pielgrzymka maturzystów na Jasną Górę do Częstochowy została zaplanowana na 23 kwietnia 2014 r. (środa), a jej hasło to: Wierzę w Syna Bożego.
    Program:
    9.30 – Konferencja dla wszystkich – Aula o. Kordeckiego
    10.30 – Przygotowanie do Mszy świętej (śpiew, próba asysty) – Bazylika Jasnogórska
    11.00 – Msza święta pod przewodnictwem Biskupa Henryka Tomasika – Bazylika Jasnogórska (w tym czasie będzie także do dyspozycji Kaplica Cudownego Obrazu Matki Bożej)
    12.00 – Przerwa obiadowa (posiłek we własnym zakresie)
    13.30 – Droga Krzyżowa na Wałach Jasnogórskich
    14.30 – Nabożeństwo zawierzenia Matce Bożej Organizacja wyjazdu i opieka nad młodzieżą podczas pielgrzymki spoczywa na katechetach, nauczycielach i wychowawcach z danej szkoły.
  7. W sobotę 10 maja br. odbędzie się w wybranych sanktuariach diecezji „Dzień Bierzmowanych” dla młodzieży gimnazjalnej.
  8. W parafiach prowadzimy przygotowanie dzieci i młodzieży do sakramentów, szczególnie do Pierwszej Spowiedzi i Komunii Świętej w klasie III szkoły podstawowej oraz Sakramentu Bierzmowania w klasie III gimnazjum. Trzyletnie przygotowanie do przyjęcia tych sakramentów wymaga prowadzenia systematycznych spotkań w parafii z czynnym udziałem wszystkich katechizujących.
  9. Dziękujemy wszystkim Księżom i Katechetom za udział w tzw. „katechezach otwartych” w ramach dekanatów, w których powinni uczestniczyć katechizujący z danego dekanatu: księża, siostry zakonne i katecheci świeccy. Informujemy o nich Księdza Proboszcza i odpowiedzialnego za dany rejon Księdza Wizytatora.
  10. Prosimy PT. Księży Proboszczów oraz Katechetów, aby zatroszczyli się o katechezę w przedszkolach dla 3-, 4-latków i 5-latków. Powstają nowe przedszkola prywatne, w których nie ma katechezy.

 

 

Dyrektor Wydziału Katechetycznego

Ks. Stanisław Łabendowicz

 

 

Pobierz plik:

 

 

 

 

 

 

 

Darmowy licznik odwiedzin