A A A

"Biuletyn katechetyczny" nr 21-22 (127-128) listopad - grudzień 2014

 

 

 

 

NAWRACAJCIE SIĘ I WIERZCIE W EWANGELIĘ

 

Pierwszą niedzielą adwentu rozpocznie się w Kościele kolejny rok liturgiczny, który w Polsce będzie realizacją programu duszpasterskiego pt. Nawracajcie się i wierzcie w Ewangelię. Symbolem – znakiem, wokół którego ma się koncentrować katecheza jest krzyż. W ubiegłym roku duszpasterskim rozważaliśmy wiarę w Syna Bożego, zakorzenioną w łasce chrztu świętego, która owocuje zaangażowaniem w życie wspólnoty i świadectwem życia chrześcijańskiego. W obecnym programie zwraca się uwagę na dojrzałą wiarę w budowaniu pogłębianej relacji z Bogiem przez nawrócenie i odkrywanie tajemnicy grzechu w celu doświadczenia Bożego Miłosierdzia w sakramencie pojednania i pokuty. Owocem pojednania jest radość i nadzieja, której udziela Chrystus Pan i uzdalnia do odnowionego zapału misyjnego.

Słowo „nawrócenie” w języku biblijnym oznacza „odwrócenie się od zła i zwrócenie się do Boga”, co staje się punktem wyjścia i początkiem nowego życia człowieka. Nawrócenie wpisane jest w naturę Kościoła, o czym wspominają dokumenty soborowe. Kościół jest święty, ale cały czas potrzebuje oczyszczenia, nieustannie podejmuje pokutę i odnowę (por. LG 8). W adhortacji apostolskiej świętego Jana Pawła II „O pokucie i pojednaniu” czytamy, że „Kościół nazywa się wielkim sakramentem pojednania” z trzech powodów, przede wszystkim „przez samo jego istnienie jako wspólnoty pojednania, która poświadcza i reprezentuje w świecie dzieło Chrystusa”, następnie „przez jego posługę stania na straży i wyjaśniania Pisma Świętego” i wreszcie przez siedem sakramentów, które „tworzą Kościół” (por. RP 11). Warto uświadomić sobie, że nawrócenie dotyczy zarówno wspólnot wiernych, jak i ich indywidualnego życia moralnego. Dokonująca się przemiana nie jest jednak efektem osobistych starań człowieka, ale owocem spotkania ze słowem Bożym, które prowadzi do relacji z Bogiem. Poznane Słowo Boże ukierunkowuje do nowego życia, zgodnie z wolą Bożą w ramach powołania realizowanego przez człowieka. Pierwsze nawrócenie dokonane w sakramencie chrztu to przejście ze stanu niewiary do stanu wiary. Każde następne nawrócenie dokonujące się w życiu chrześcijanina potrzebuje wcześniejszego głoszenia i przyjęcia kerygmatu – zbawczego przesłania Biblii, zawierającego obietnicę zbawienia i wzywającego człowieka do wiary i przemiany życia w Bogu, który jest miłością. Głoszenie tego zbawczego orędzia jest niezbędnym aktem, by w człowieku mogło dokonać się prawdziwe nawrócenie do Boga, wejście w nowy, paschalny styl życia. Każdy duszpasterz winien czuć się sługą Boga w otwieraniu ludziom oczu i serc na Jego miłość, ciągle gotową do przebaczania grzechów, wyzwalania z niewoli zła. Jedynie głoszenie chrześcijańskiego kerygmatu daje grzesznikowi szansę, by usłyszał powody, dla których warto zmienić swoje życie i bardziej związać je z Chrystusem. Tylko taka postawa gwarantuje życie w stałym nawracaniu się do Boga. Wysiłki duszpasterzy i katechetów powinny zmierzać ku temu, by utrwalać nawrócenie wśród wiernych, jako postawę żywej wiary. Duszpasterze powinni wiernym pomagać, by akt ich osobistego nawrócenia prowadził do pogłębiania relacji z Chrystusem oraz mocniejszego opowiedzenia się za Ewangelią w realizowaniu swojego powołania. Najlepszym sposobem trwania w postawie nawrócenia będzie uczenie wiernych korzystania ze słowa Bożego i Eucharystii. Zadaniem duszpasterzy powinno być wprowadzanie wiernych w modlitewną lekturę Pisma Świętego i osobisty kontakt ze słowem Bożym.

 

Wskazówki dla katechetów:

– w katechezie prowadzić do akceptacji przyjętego chrztu świętego,

– pokazywać przykłady mocy słowa Bożego, które przemienia człowieka;

– przygotować do pogłębionego przeżywania sakramentu pokuty,

– przygotować do właściwego przeprowadzenia rachunku sumienia,

– zachęcić uczniów do udziału w nabożeństwach pierwszych piątków i pierwszych sobót miesiąca,

– uzasadnić uczniom potrzebę kierownictwa duchowego,

– zwrócić uwagę na obecność krzyża w każdym chrześcijańskim domu,

– podjąć się z uczniami odnowienia krzyży przydrożnych,

– wyjaśnić, czym są praktyki pokutne i wynagradzające, a także zachęcić do ich realizowania.

 

 

Ks. Stanisław Łabendowicz

 

 


 

 

 

W ramach przygotowań do przyjęcia sakramentu bierzmowania

 

NAWRÓCENIE PRZEZ WIARĘ

[Propozycja konferencji]

 

Zbliżamy się do rozpoczęcia nowego roku liturgicznego. Jak wiemy, będzie on przebiegał pod hasłem: Nawracajcie się i wierzcie w Ewangelię. Na pierwszej konferencji poruszyliśmy temat wyruszenia w drogę ku dojrzałości wiary. Podjęcie tej drogi łączy się nierozerwalnie z postawą nawrócenia. Chcemy zatem przybliżyć to pojęcie, wyjaśnić, na czym polega taka postawa, a nade wszystko wzbudzić w sobie pragnienie podjęcia tej wspaniałej drogi. Czym jest nawrócenie? Najczęściej wyprowadzamy to słowo od następujących greckich terminów:

epistrefo: wracać, przychodzić z powrotem, zawrócić naokoło, do; nawrócić, odwrócić kogoś wokół; od epi – na, jako podkreślenie, oraz strefo – odwrócić lub odmienić. Tłumaczone na nawrócić się;

meta-noia: zmiana (meta) sposobu myślenia (nous). Poddać się zmianie w obrębie myślenia i uczuć; zmienić zdanie lub cel; zmienić zasady i praktykę; zreformować. Termin wyprowadzony ze słowa meta oddającego ideę odmiany, oraz noeo – myśleć, rozumieć, pojmować. Rzeczownikowa forma od tego czasownika: metanoia – zmiana umysłu lub sposobu myślenia oraz uczuć. Tłumaczone także na nawrócić się, a w zdaniach, w których występuje już słowo epistrefo, na pokutować. W sensie biblijnym nawrócenie oznacza najpierw każdy rodzaj religijnej czy moralnej zmiany, zwłaszcza radykalnej. W radykalnym i fundamentalnym akcie religijnym jest to akt zdania się na Boga i Jego łaskawe kierownictwo.

Aby lepiej zobrazować proces nawrócenia, ukazać jego piękno, przywołajmy biblijną postać Zacheusza, zwierzchnika celników, którego historię przekazuje nam św. Łukasz Ewangelista.

Odczytanie perykopy Łk 19,1-10.

Zwróćmy uwagę, że ta niezwykle piękna opowieść ewangeliczna pełna jest dynamizmu, emocji i gestów. Św. Łukasz skrupulatnie opisuje to wydarzenie, aby ukazać dokonujący się proces nawrócenia – rodzenia się wiary, miłości do Jezusa i zmiany grzesznego życia.

1. Chciał koniecznie zobaczyć Jezusa.

W sercu Zacheusza zrodziło się pragnienie spotkania z Jezusem, kiedy ten przechodził przez Jerycho. Tłum ludzi otaczający Jezusa oraz niski wzrost Zacheusza uniemożliwiały mu kontakt z Nauczycielem. W celu pokonania tych trudności wszedł na sykomorę. Możemy powiedzieć, że w ten sposób Zacheusz stara się pokonać podwójną przeszkodę na drodze do Jezusa. Pierwszą z nich jest tłum ludzi; drugą – wstyd przed ludźmi. Jest przecież znienawidzonym celnikiem, kolaborantem z okupantem rzymskim, który dorobił się majątku na ludzkiej krzywdzie... Teraz naraża się na śmieszność – wysoko postawiony urzędnik, który poniża się wchodząc na drzewo...

Być może Zacheusz pokonuje także wstyd przed Jezusem. Czy i my nie obawiamy się czasem spotkania z Jezusem w konfesjonale, w sakramencie pokuty i pojednania? Czy i w nas nie rodzi się czasem wątpliwość, czy aby na pewno Bóg mi przebaczy? Przecież wzgardziłem Jego wielką miłością. On tyle mi ofiarował, dał mi samego Siebie. Każdego dnia daje mi dowody swojej miłości. Ja zaś byłem ślepy, odpychałem dłoń Jezusa, którą On do mnie wyciągał. Może i ja odczuwam wtedy wstyd wobec moich grzechów. Dobrze, że jest wstyd. Jest on znakiem, że moje sumienie jeszcze działa, że nie zostało do końca zagłuszone; znakiem, że wyczuwam jeszcze grzech.

2. Jezus spojrzał.

Jezus dostrzega Zacheusza w koronie drzewa. Autor Ewangelii mówi, że Jezus spojrzał w górę. Użyte przy tym greckie słowo anablepo wskazuje, że spojrzenie Boga jest inne niż człowieka. Człowiek patrzy zwykle powierzchownie. Bóg patrzy w serce, dostrzegając największe tajniki oraz duchowe potrzeby człowieka (por. 1Sm 16,7). Jezus zauważa chęć nawrócenia się i wychodzi temu pragnieniu naprzeciw. Jezus spojrzał inaczej niż inni, którzy widzieli w Zacheuszu tylko grzesznego celnika, godnego pogardy i odrzucenia. Być może było tym samym spojrzeniem, jakim z wysokości krzyża patrzył na całą ludzkość potrzebującą Jego ofiary i cierpienia, Jego miłosiernej miłości. Jezus dostrzegł w Zacheuszu człowieka, który może naprawić swoje błędy. Więcej – Jezus chce zatrzymać się w jego domu. Nie jest to tylko chwilowe zatrzymanie się, aby pozostawić później człowieka samego. Jezus chce trwać, zamieszkać na stałe (gr. meno) w jego sercu, domostwie, rodzinie.

3. Zacheuszu, zejdź prędko.

Historia Zacheusza pozwala nam lepiej wniknąć w Serce Jezusa i zrozumieć, czego On dla nas najbardziej pragnie. Pozwala nam dostrzec miłość Jezusa i Jego zatroskanie o nasze zbawienie. Pragnie On naszego nawrócenia, zmiany naszego życia. W osobie Zacheusza słyszymy Jezusowe przynaglenie zejdź prędko – nie zwlekaj z nawróceniem, nie odkładaj go na później, bo Ja chcę zamieszkać w twoim sercu już dziś. Zacheusz nie zwlekał, przyjął Jezusa. Ewangelista powie, że przyjął Go rozradowany. Jednocześnie użyje wyrażenia, jakim opisuje radość towarzyszącą innym znaczącym wydarzeniom biblijnym. W czasie, kiedy zbliża się liturgiczny okres Adwentu warto chociażby przywołać scenę Zwiastowania – radość Maryi z faktu zamieszkania pod Jej sercem Jezusa. Jezus przyszedł do Zacheusza w gościnę, tzn. przyszedł odpocząć i dać odpocznienie. Przyjęcie Bożej miłości i przebaczenia, podjęcie drogi nawrócenia i nowego życia w Jezusie Chrystusie – daje pokój sercu i wytchnienie duszy obciążonej i umęczonej przez grzech. Trzeba jednak zauważyć, że radość i pokój, jakie stały się udziałem całego domu Zacheusza, mogły stać się rzeczywistością, kiedy stanął on w prawdzie o sobie samym: jestem grzesznikiem, zawiniłem, wyznaję swoje grzechy i pragnę wynagrodzić, naprawić zło, jakie przyszło z moich czynów i słów.

Patrzmy na Zacheusza. Trzeba nam tak, jak on ponazywać po imieniu to, co we mnie złe i grzeszne. Stanięcie w prawdzie o sobie popchnie mnie do przyjęcia Jezusa – Jego miłości, przyjaźni, pokoju. Czy przyjmiemy Jezusa w gościnę, czy znajdzie w nas trwałe mieszkanie? Będziemy się ociągali, czy uczynimy to jak najprędzej, już dziś?

Modlitwa: Panie, Boże mój, wierzę w Ciebie! Wierzę w Ojca i Syna, i Ducha Świętego! Dałeś mi tyle sił, abym Cię szukał. Ty bowiem pozwalasz, abym Cię znalazł! Ty dajesz nadzieję, że odnajdę Cię, chociaż ciągle jeszcze Cię szukam. Chciałem wprawdzie rozumem zgłębić to, w co przecież wierzyłem, wierzę i wierzyć pragnę. Chciałem Cię poznać, by Cię więcej ukochać i lepiej Ci służyć w całym moim życiu. Lecz ustaje mój słaby rozum, Panie, Boże mój! Jedyna moja nadziejo! Wysłuchaj mnie! Spraw, abym nie uległ zmęczeniu i nie zaniechał dalszego poszukiwania Ciebie, lecz abym zawsze gorliwie szukał Twego oblicza (por. Ps 104,4). Pozwól mi, błagam Cię pokornie, cieszyć się świadomością Twojej obecności, a przez pamięć, poznanie i miłość zawsze się z Tobą jednoczyć. [Według św. Augustyna (354-430), Trójca Św., XV 28,51.]

Pieśń: Ukaż mi, Panie Twą twarz.

 

 

Ks. Dariusz Frydrych

 

 


 

 

 

OGŁOSZENIA

 

  1. W kalendarzu liturgicznym zbliża się czas Adwentu, w którym na nowo będziemy oczekiwać przyjścia Pana. Program duszpasterski w roku 2014/2015 będzie skupiał się wokół hasła: Nawracajcie się i wierzcie w Ewangelię i ma prowadzić przez doświadczenie wiary, nawrócenie i chrzest ku postawie apostolstwa. Przeżyć okres Adwentu to przygotować się na spotkanie z Osobą – „Wydarzeniem”, jakim ciągle jest dla świata i człowieka przyjście Syna Bożego – Jezusa Chrystusa. Adwent jest okazją do odkrycia wraz z Maryją na nowo tajemnicy Chrystusa, który jest sensem życia i wiary oraz historii ludzkości. Wspominając przyjście historyczne, kierujemy nasze myśli ku przyszłości, ku ostatecznemu spotkaniu z Chrystusem. W tym czasie Kościół zachęca nas do wpisanych w polską tradycję Rorat, czyli Mszy świętych ku czci Najświętszej Marii Panny. Wykorzystajmy dobrze czas Adwentu poprzez systematyczne uczestnictwo wraz z dziećmi i młodzieżą w Roratach oraz naukę stosownych pieśni, udział w parafialnych rekolekcjach, spowiedzi, a także organizowanie w szkołach okolicznościowych spotkań świątecznych. Organizując szkolne akademie świąteczne czy też „dzielenie się opłatkiem”, pamiętajmy o wcześniejszym zaproszeniu miejscowych duszpasterzy.
  2. W pierwszą niedzielę Adwentu, tj. 30 listopada 2014 r. o godz. 10.00, rozpocznie się w WSD w Radomiu adwentowy dzień skupienia dla katechetów świeckich, na temat: Wychowanie do uczestnictwa, który poprowadzi wizytator diecezjalny ks. dr Wojciech Wojtyła. Zachęcamy wszystkich katechetów do licznego udziału.
  3. Sympozjum katechetyczne poświęcone szkolnym kołom biblijnym odbędzie się w Wyższym Seminarium Duchownym w Radomiu 17 stycznia 2015 r. o godz. 9.30. Wy – kłady i ćwiczenia pracy z Biblią w szkole w ramach spotkania formacyjnego poprowadzi ks. prof. dr hab. Wojciech Pikor – Instytut Biblijny KUL. Zapraszamy do udziału katechetów świeckich, siostry zakonne i kapłanów uczących w szkołach.
  4. Przypominamy o udziale w tzw. „katechezach otwartych” w ramach dekanatów, w których powinni uczestniczyć katechizujący z danego dekanatu księża, siostry zakonne i katecheci świeccy. Wcześniej informujemy księdza proboszcza i odpowiedzialnego za dany rejon księdza wizytatora oraz wszystkich katechetów.
  5. Przygotowanie dzieci i młodzieży do sakramentów, szczególnie do Pierwszej Spowiedzi i Komunii Świętej w klasie III szkoły podstawowej oraz młodzieży klas III gimnazjum wymaga prowadzenia systematycznych spotkań w parafii. Taki obowiązek włączenia się w parafialne przygotowanie spoczywa na wszystkich katechizujących.
  6. W związku z organizowanymi przez Wydział Katechetyczny konkursami katechetycznymi informujemy, że są już wydrukowane materiały dla uczniów do etapu klas IV-VI szkoły podstawowej i klas I-III gimnazjum. Materiały będą rozprowadzane na spotkaniach rejonowych dla katechetów. Przypominamy terminy diecezjalnych konkursów katechetycznych organizowanych przez Wydział Katechetyczny Kurii Diecezji Radomskiej: Konkurs plastyczny kl. I-III szkoły podstawowej – etap szkolny powinien być zrealizowany do 31.10.2014, do 01.12.2014 – przekazanie wybranych prac i formularzy do Wydziału Katechetycznego, 13.02.2015 (piątek, o godz. 11.00, Radom, ul. Malczewskiego 1) – uroczyste otwarcie wystawy i wręczenie dyplomów oraz wyróżnień; Konkurs kl. IV-VI szkoły podstawowej – do 11.10.2014 – nadsyłanie formularzy zgłoszeniowych, 14.01.2015 – etap szkolny, 13.05.2015 (godz. 10.00, WSD w Radomiu) – etap diecezjalny; Konkurs dla gimnazjum – 14.01.2015 – etap szkolny, do 28.02.2015 – przesyłanie protokołów z etapu szkolnego, 18.03.2015 (godz. 10.00, WSD w Radomiu) – etap diecezjalny; Konkurs plastyczny dla niepełnosprawnych kl. I-VI szkoły podstawowej – etap szkolny powinien być zrealizowany do 23.12.2014, do 20.02.2015 – przekazanie wybranych prac i formularzy do Wydziału Katechetycznego, 15.05.2015 (piątek, godz. 11, Radom, ul. Malczewskiego 1) – uroczyste otwarcie wystawy i wręczenie dyplomów oraz wyróżnień; Olimpiada Teologii Katolickiej – I etap – 04.12.2014, II etap – 05.03.2015, III etap – 16-18.04.2015).
  7. Informujemy, że została zmieniona data przeprowadzenia etapu szkolnego Olimpiady Teologii Katolickiej, z 27 listopada br. na 4 grudnia br. Zmiana podyktowana jest przypadającą w dniu 27 listopada br. próbną maturą w systemie „Operon”.
  8. Wraz z końcem roku kalendarzowego przypominamy o uregulowaniu symbolicznej należności za Zeszyty Formacji Katechetów.
  9. W Wigilię Świąt Bożego Narodzenia swoje imieniny obchodzi ks. bp Adam Odzimek. Pamiętajmy o czcigodnym Solenizancie w naszych modlitwach.
  10. Przeżywając na nowo Tajemnicę Wcielenia Syna Bożego, życzymy wszystkim Katechetom radości z posługi głoszenia Dobrej Nowiny.

 

 

Dyrektor Wydziału Katechetycznego

Ks. Stanisław Łabendowicz

 

 

Pobierz plik:

 

 

 

 

 

 

 

Darmowy licznik odwiedzin