A A A

"Biuletyn katechetyczny" nr 25-26 (131-132) marzec - kwiecień 2015

 

 

 

 

OWOCE NAWRÓCENIA – RADOŚĆ I NADZIEJA

 

Program duszpastersko-katechetyczny pt. Nawracajcie się i wierzcie w Ewangelię mówi o budowaniu dojrzałej wiary oraz nieustannym pogłębianiu relacji z Bogiem poprzez nawracanie się i odkrywanie radości życia chrześcijańskiego. Nawrócenie oznacza odwrócenie się od zła i zwrócenie się do Boga, co staje się początkiem nowego życia. W ten sposób człowiek uznaje swoją słabość i grzeszność, ale także przyznaje, że tylko Pan Bóg ma rację i wie, jak powinno wyglądać życie człowieka. Doświadczenie Bożego Miłosierdzia, w sakramencie pokuty i pojednania, rodzi również pojednanie z drugim człowiekiem. Jego owocem są radość i nadzieja, których udziela sam Jezus Chrystus dla budowania lepszego życia oraz postępowania według Jego woli. Postawa autentycznego nawrócenia zakorzeniona jest w łasce chrztu świętego. Pierwsze nawrócenie dokonane w sakramencie chrztu to przejście ze stanu niewiary do stanu wiary. Każde następne nawrócenie, realizujące się w życiu chrześcijanina, potrzebuje głoszenia i przyjęcia kerygmatu. Głoszenie zbawczego orędzia jest niezbędnym aktem, by w człowieku mogło dokonać się prawdziwe nawrócenie do Boga, które rodzi radość i nadzieję. Zatem przemiana nie jest efektem osobistych starań człowieka, ale wynika ze współpracy z łaską Bożą. Również owoce nawrócenia, takie jak: radość, nadzieja, pokój serca i zadowolenie z życia, rodzą się dzięki powrotowi do Boga. Dzieje się tak, gdyż człowiek stworzony na obraz i podobieństwo Boga tylko w Nim osiąga swoje szczęście, zarówno tutaj na ziemi, jak i w przyszłości niebiańskiej. Warto w tym miejscu przywołać słowa papieża Franciszka, który wskazuje, że: „Radość Ewangelii napełnia serce oraz całe życie tych, którzy spotykają się z Jezusem” (Evangelii gaudium, 1). Dlatego też zaprasza On „każdego chrześcijanina, niezależnie od miejsca i sytuacji, w jakiej się znajduje, by odnowił dzisiaj swoje osobiste spotkanie z Jezusem Chrystusem (...). Nie ma racji, dla której ktoś mógłby uważać, że to zaproszenie nie jest skierowane do niego, ponieważ «nikt nie jest wyłączony z radości, jaką nam przynosi Pan». (...) Nikt nie może nas pozbawić godności, jaką obdarza nas ta nieskończona i niewzruszona miłość. On pozwala nam podnieść głowę i zacząć od nowa, z taką czułością, która nas nigdy nie zawiedzie i zawsze może przywrócić nam radość” (EG 1-3). Zatem głoszenie chrześcijańskiego kerygmatu daje człowiekowi szansę poznania powodów, dla których warto ciągle zmieniać swoje życie i jeszcze bardziej wiązać je z Jezusem Chrystusem. Poznanie Prawdy pozwala mieć nadzieję, że w naszych wysiłkach nigdy nie pozostajemy sami. Pomaga nam sam Jezus Chrystus oraz wspomaga Kościół. Warto uświadomić sobie, że nawrócenie dotyczy jednostki, jak i wspólnoty wiernych. W tym kontekście ważnym tematem jest odpowiedzialność za drugiego człowieka. Chodzi zatem o wzbudzenie zapału misyjnego i ewangelizacyjnego, nie tylko wśród katechetów i duszpasterzy, ale pośród wszystkich członków Kościoła (por. Evangelii gaudium, 27-33). Głoszenie Ewangelii Jezusa Chrystusa powinno dokonywać się nie tylko słowem, ale także poprzez świadectwo własnego życia i świadczoną innym pomoc, bowiem jak nauczał sam Pan Jezus: „Wszystko, co uczyniliście jednemu z tych braci moich najmniejszych, Mnieście uczynili” (Mt 25,40). Uczynki miłości i miłosierdzia są bardzo ważne, gdyż to z nich będziemy sądzeni u schyłku życia. Papież Benedykt XVI wskazuje, że: to „miłość stanowi kryterium oceny decydujące ostatecznie o wartości lub bezwartościowości ludzkiego życia” (Deus Caritas est, 15). Duszpasterze mają za zadanie pomagać wiernym, aby akty ich osobistego nawrócenia prowadziły do pogłębienia relacji z Jezusem Chrystusem oraz świadczenia pomocy potrzebującym, a szczególnie ubogim, chorym i niepełnosprawnym. To oni, wczuwając się w ducha Chrystusowego, mają zachęcać, „abym ubogim niósł dobrą nowinę, więźniom głosił wolność, a niewidomym przejrzenie; abym uciśnionych odsyłał wolnymi” (por. Łk 4,18). Zadaniem duszpasterzy jest ukazywać radość życia w jedności z Bogiem i drugim człowiekiem oraz głosić nadzieję życia wiecznego.

 

Wskazania dla katechetów:

– troszczyć się o nauczanie i formację w duchu służby,

– uwrażliwiać na obecność i potrzeby chorych, niepełnosprawnych, ubogich,

– aktywnie włączać się w tworzenie i ożywianie działalności Parafialnych Zespołów Caritas oraz Szkolnych Kół Caritas,

– zachęcać do zaangażowania w różne formy wolontariatu,

– angażować się na rzecz działalności misyjnej Kościoła.

 

 

Ks. Stanisław Łabendowicz

 

 


 

 

 

W ramach przygotowań do przyjęcia sakramentu bierzmowania

 

RADOŚĆ ZMARTWYCHWSTANIA – RADOŚĆ ŚWIADECTWA

[Propozycja konferencji]

 

Radość Ewangelii napełnia serce oraz całe życie tych, którzy spotykają się z Jezusem. Ci, którzy pozwalają, żeby ich zbawił, zostają wyzwoleni od grzechu, od smutku, od wewnętrznej pustki, od izolacji. Z Jezusem Chrystusem rodzi się zawsze i odradza radość (EG, 1). Trwamy w radości mającej swe źródło w Zmartwychwstaniu naszego Pana, Jezusa Chrystusa; Jego zwycięstwie nad grzechem, naszymi słabościami, poczuciem bezsensu, śmiercią i wszelkim złem. To, co stare przeminęło, a oto wszystko stało się nowe!

Dobrej Nowiny o zwycięstwie Jezusa Chrystusa nie możemy zatrzymać dla siebie. Musimy j ą zanieść, podzielić się z innymi, aby i oni uwierzyli i rozpalili w sobie zapał ewangelizacji. Jak to jednak uczynić, kiedy nasze serca przepełnia lęk i zniechęcenie, wywołane zagrożeniami niesionymi przez współczesny świat, niepewnością jutra, obojętnością, a nawet wrogością otoczenia? Tych obaw nie uniknęli także Apostołowie. Wobec dramatu Krzyża, jaki rozegrał się w Wielki Piątek, ogarnęło ich przerażenie.

Odczytujemy perykopę Łk 24,35-53

Bez Jezusa uczniami rządzi lęk. Pełni obaw zamykają się przed światem. Przerażenie sprawia, że pozostają ślepi i głusi wobec przekazywanego im świadectwa Zmartwychwstania. Nawet samo zjawienie się Jezusa pośród nich początkowo wywołuje strach. Jezus zna nasze słabości, dlatego pierwszym darem, jaki przekazuje Apostołom jest dar pokoju: Pokój Wam! Jezus przynosi ukojenie serca i poczucie bezpieczeństwa, wyzwala z lęku i niepewności. Jest to konieczny warunek, aby w uczniach odbudować wiarę. Czyni to Jezus w trzech etapach. Przyjrzyjmy się im bliżej.

I etap. Jezus pokazuje swoje przebite ręce i nogi (Łk 24,40).

To na rękach i nogach Jezusa znajdują się najważniejsze znaki Jego tożsamości. Rany stają się odtąd „znakiem rozpoznawczym” Zmartwychwstałego Pana. Jezus poleca uczniom spojrzeć na Jego ręce i nogi. W ten sposób mają się przekonać, że to On. Jezus nie jest duchem, zjawą, ani wytworem ludzkiej wyobraźni. Aby utwierdzić uczniów w przekonaniu o prawdziwości Jezusa, nakazuje On dotknąć Jego ran. O ile bowiem wzrok może czasem człowieka zwieść, to dotyk daje pewność. Ewangelista przekazuje, że w Apostołów wstępuje radość, choć musi się ona przebić jeszcze przez wielkie zdumienie (Łk 24,41). Zmartwychwstanie ukochanego Mistrza jest przecież zbyt piękne, aby mogło być prawdziwe. Dlatego Jezus prosi o kawałek pieczonej ryby – On jadł wobec nich (w. 43). Dobitnie pokazuje Jezus, że Jego ciało jest prawdziwe. Był umarły, a ożył i jest cieleśnie obecny pośród nas.

II etap. Jezus poucza uczniów.

Zmartwychwstały Nauczyciel wyjaśnia uczniom sens wydarzeń paschalnych. Rozpoczyna od przypomnienia swej publicznej działalności. Przywołuje liczne zapowiedzi męki, śmierci i zmartwychwstania, których wówczas uczniowie jeszcze nie rozumieli. Całe dzieje zbawienia były przygotowaniem Paschy Jezusa (w. 46).

W Nim wypełniły się wszystkie zapowiedzi i nadzieje mesjańskie (w. 44). Apostołowie przyjęli pouczenia Jezusa otwartym sercem. Tę naukę będą mieli przekazywać, głosić wszelkiemu stworzeniu.

III etap. Jezus posyła Apostołów jako świadków.

Jezus objawia Apostołom ich misję głoszenia Ewangelii oraz nawrócenia i odpuszczenia grzechów wszystkim narodom począwszy od Jerozolimy (w. 47). Pieczętuje posłanie definitywnym stwierdzeniem: wy jesteście świadkami tego (w. 48), a jednocześnie zapewnia, że nie pozostaną w tym wielkim dziele osamotnieni. Gwarancją wiarygodności świadectwa oraz skuteczności głoszonego słowa będzie dar Ducha Świętego – mocy z wysoka (w. 49).

Poznając relację Ewangelisty św. Łukasza o ukazaniu się Jezusa Chrystusa apostołom po zmartwychwstaniu, możemy dostrzec cechy wiary, którą On zbudował w uczniach. Wiara zatem jawi się tu jako:

– rozumienie powodów, dla których się wierzy (rozpoznanie znaków męki jako dowód, że to Jezus [w. 39-40]; spożycie pokarmu jako dowód, że Jezus jest żywym człowiekiem [w. 43]; wyjaśnienie sensu Paschy Jezusa [w. 44-45]);

– decyzja bycia i życia z Panem (otwarcie się na przychodzącego Pana i dar pokoju [w. 36]; przyjęcie daru Ducha Świętego [w. 49]; modlitwa jako zjednoczenie z Bogiem [w. 52-53]);

– dawanie świadectwa i zaangażowane (świadectwo o męce, śmierci i zmartwychwstaniu Jezusa; misja głoszenia światu orędzia nawrócenia i odpuszczenia grzechów [w. 46-48]).

Nie tylko Apostołowie zostają napełnieni radością wiary i posłani jako świadkowie. W spotkaniu uczniów z Jezusem mam odnaleźć także siebie samego. Jezus Zmartwychwstały obdarza mnie pokojem, pokazuje mi dowody, że żyje, wyjaśnia mi Pisma, buduje we mnie postawę głębokiej wiary i przekazuje misję radosnego głoszenia Ewangelii słowem i czynem wszelkiemu stworzeniu. Mam otworzyć się na dar Ducha Świętego, który uzdolni mnie do dzieła ewangelizacji.

Poślij mnie, Panie, gdzie tylko Ci się podoba, bo gdy Ty mnie posyłasz, to jestem całkowicie pewien, że w każdym miejscu pomożesz mi wypełniać Twoje posłannictwo. Amen. (Modlitwa św. Franciszka Salezego)

ks. Dariusz Frydrych

 

Bibliografia:

Franciszek, Adhortacja apostolska „Evangelii Gaudium". O głoszeniu Ewangelii w dzisiejszym świecie, z 24 listopada 2013 roku.

Głuchowski R., „Czyż serce nie pałało w nas?" Świadkowie Jezusa Chrystusa, w: Krąg biblijny, Zeszyt spotkań 27, red. P. Łabuda, Tarnów 2015, s. 34-40.

Pikor W., Wiara w Zmartwychwstałego prowadząca do świadectwa, w: Drogi wiary według św. Łukasza, red. W. Pikor, Poznań 2012, s. 209-213.

YouCat. Modlitewnik młodych, wyd. polskie, Częstochowa 2012.

 

 

Ks. Dariusz Frydrych

 

 


 

 

 

OGŁOSZENIA

 

  1. W imieniu Wydziału Katechetycznego dziękujemy wszystkim PT. Katechetom duchownym i świeckim za przygotowanie uczniów do szkolnych rekolekcji wielkopostnych. Obecnie należy zastanowić się i wydobyć wnioski, jak zaangażować uczniów do pełnego i czynnego udziału w przyszłorocznych rekolekcjach. Do parafii zostały przesłane formularze sprawozdań ze szkolnych rekolekcji wielkopostnych dla dzieci i młodzieży. Prosimy o ich wypełnienie i odesłanie do Wydziału Katechetycznego.
  2. Wydział Katechetyczny przekazał do parafii kwestionariusze Planu pracy katechetycznej na rok szkolny 2015/2016. PT. Księży Proboszczów prosimy o kontakt z dyrekcją szkoły, katechetami i jak najszybsze wypełnienie kwestionariusza oraz przekazanie do Wydziału Katechetycznego. Wszelkie zmiany personalne i godzinowe powinny być uzgadniane z Wydziałem Katechetycznym.
  3. Podajemy aktualne terminy konkursów organizowanych przez Wydział Katechetyczny.
    – Finał diecezjalnego Konkursu plastycznego pt. Krzyż znakiem miłosierdzia i zbawienia dla kl. I-VI szkół i oddziałów specjalnych – 15 maja 2015 r. (piątek), Wydział Katechetyczny w Radomiu, ul. Malczewskiego 1, godz. 11.00;
    – Konkurs dla klas IV-VI szkoły podstawowej pt. Jan Paweł II – droga do świętości – etap diecezjalny: 13 maja 2015 r., Wyższe Seminarium Duchowne w Radomiu, godz. 10.00.
  4. Zachęcamy do udziału w rekolekcjach dla katechetów. Są jeszcze wolne miejsca na turnusy:
    – Kałków – 22-24 maja 2015 r.
    – Turno/Białobrzegi – 12-14 czerwca 2015 r.
    – Turno/Białobrzegi – 19-21 czerwca 2015 r.
  5. Prosimy PT. Księży nauczających i katechetów świeckich o uzupełnienie dokumentacji w Wydziale Katechetycznym, tj. Karty personalnej – wykształcenia, ukończonych studiów podyplomowych czy zdobytych dodatkowych kwalifikacji. Kserokopie dokumentów, np. dokument potwierdzający kolejny stopień awansu zawodowego, można przesłać pocztą lub osobiście.
  6. Katecheza przedszkolna powinna być realizowana we wszystkich przedszkolach dla dzieci 3– i 4-letnich oraz 5-letnich. Pilnie należy zatroszczyć się o organizację katechezy w oddziałach przedszkolnych na rok 2015/16.
  7. Prosimy PT. Księży i Katechetów o solidne przygotowanie dokumentacji do awansu zawodowego. Metodycy służą pomocą i radą na dyżurach w Wydziale Katechetycznym.
  8. Do końca roku szkolnego prosimy o uregulowanie należności za Zeszyty Formacji Katechetów. Informujemy, że dla katechetów diecezji radomskiej cena wynosi 5 zł za egzemplarz, a więc 20 zł za rok.
  9. Proszę zapoznać się z linkiem na stronie internetowej Wydziału Katechetycznego: Centrum edukacji katechetycznej – programy i podręczniki. Warto korzystać z informacji o podręcznikach i ciekawych propozycjach dla katechezy. W przygotowaniu są nagrania muzyczne pieśni i piosenek religijnych oraz pomoce multimedialne do katechezy na poziomie szkoły podstawowej, gimnazjum i szkoły ponadgimnazjalnej.

 

Dyrektor Wydziału Katechetycznego

Ks. Stanisław Łabendowicz

 

 

Pobierz plik:

 

 

 

 

 

 

 

Darmowy licznik odwiedzin