A A A

"Biuletyn katechetyczny" nr 3-4 (109-110) marzec - kwiecień 2013

 

 

 

 

WIARA PRZEMODLONA

 

Rok Wiary ma pogłębić wieź z Chrystusem Panem poprzez pochylenie się nad treścią wiary: wyznawanej, celebrowanej, przeżywanej i przemodlonej. Wyznanie wiary zobowiązuje do znajomości prawd wiary, w które należy wierzyć, by przyjąć je sercem i nimi żyć. Rok Wiary ma rozbudzić w wierzących aspirację do wyznawania wiary z przekonaniem, odwagą i radością. Wiara rośnie, gdy jest celebrowana i przeżywana jako doświadczenie otrzymanej miłości i kiedy jest przekazywana jako doświadczenie łaski i radości. Sprawia ona, że życie wiernych wydaje pozytywne owoce. Wiary nie można zachowywać dla siebie. Trzeba dbać o jej wzrost, tak by stała się świadectwem budującym wiarę drugiego człowieka. W liście apostolskim Porta fidei Benedykt XVI wskazał, że w pierwszych wiekach chrześcijanie musieli nauczyć się na pamięć Credo – „Wierzę w Boga”. Było ono ich codzienną modlitwą. Treści wiary, którą wyznajemy powinny być przez nas przemodlone, aby stały się treścią naszego życia. Temu służy praktykowany w rodzinach chrześcijańskich pacierz. Codzienne odmawianie tajemnic wiary zapada w sercu człowieka wierzącego i staje się treścią życia, punktem odniesienia w podejmowaniu życiowych decyzji i gwarantem tożsamości człowieka ochrzczonego, aby nie zapominał o zobowiązaniu przyjętym przez sakrament chrztu świętego. Przypomniał o tym w homilii św. Augustyn, kiedy na temat redditio symboli – przekazania Credo – mówi: „Skład Apostolski, który otrzymaliście wszyscy razem i który odmówiliście jeden po drugim, to słowa, na których opiera się, jak na stałym fundamencie, wiara Matki-Kościoła, a fundamentem tym jest Chrystus Pan (...). Otrzymaliście więc i powtarzaliście to, co wiernie powinniście naśladować, co w duszy i sercu zawsze powinniście zachowywać, co powinniście na łożach waszych odmawiać, o czym myślicie na placach i miejscach publicznych, o czym także i podczas posiłków waszych nie zapominajcie, strzeżcie tego w sercu, chociaż ciało zasypia” (PF 9). W katechezie podawanie treści Katechizmu na temat życia moralnego „nabiera swego pełnego znaczenia, jeżeli powiązane jest z wiarą, liturgią i modlitwą” (PF 11). Kościół wyznaje wiarę w Symbolu Apostolskim i celebruje w liturgii sakramentalnej, aby życie wiernych upodobniło się do Chrystusa w Duchu Świętym na chwałę Boga Ojca. Tajemnica ta wymaga zatem, aby wierni w nią wierzyli, celebrowali ją i żyli nią w żywym i osobistym związku z Bogiem żywym i prawdziwym.

W przeżywaniu wiary stale wspiera chrześcijańska modlitwa (por. KKK 2558). Modlitwa chrześcijańska jest rozumiana jako rozmowa z Panem i prowadzi do zjednoczenia z Nim. Człowiek zatopiony w Bogu doznaje oświecenia Jego światłem. Modlitwa (...) jest (...) przede wszystkim pragnieniem zwróconym ku Bogu, niewysłowionym przywiązaniem się do Niego i nie pochodzi od człowieka, ale stanowi dar Bożej łaski. Dlatego to Apostoł mówi: Gdy «nie umiemy się modlić tak, jak trzeba, sam Duch przyczynia się za nami w błaganiach, których nie można wyrazić słowami» (Rz 8,26)” (św. Jan Chryzostom, Homilia 6). W modlitwie Bóg jest obecny jako wieczne „Teraz” – „Jestem”. Jaka powinna być nasza modlitwa? Warunkiem dobrej modlitwy jest wewnętrzne wyciszenie i ubóstwo wobec Boga. „Mojżeszu zdejm sandały z nóg...” (Wj 3,5). Kiedy człowiek staje przed Bogiem, to powinien pozostawić wszystkie zbędne sprawy. Modlitwa jest uznaniem prawdy i wyrażeniem zgody, aby Bóg był w centrum naszego życia, a prawda ta wymaga od nas pokory. Bóg daje się cały jedynie temu, kto powierza się całkowicie jak bezradne dziecko swojej matce. Modlitwa jest prośbą do Boga, jest zwróceniem się do Stwórcy, aby pomógł nam decydować o naszym życiu. Dlatego nasza modlitwa powinna być pełna zapału, podobnie jak zmaganie Jakuba z Bogiem „Nie puszczę cię, dopóki mi nie pobłogosławisz” (Rz 32,37). Na potrzebę nieustannej modlitwy wskazał także Ojciec Święty Jan Paweł II, przypominając, iż: „Trzeba się zawsze modlić, a nigdy nie ustawać (por. Łk 18,1), powiedział Pan Jezus. Módlcie się i kształtujcie poprzez modlitwę swoje życie” (Kalwaria Zebrzydowska, 7 VI 1979 r.).

Praktyczne wskazania i możliwości przemodlenia wiary w katechezie:

– W katechezie należy wprowadzać modlitwę spontaniczną, wyrażającą emocje związane z aktualnym stanem przeżyć dziecka (mogą to być radości, jak również przeżycia dnia codziennego);

– Modlitwa psalmami wyrazem uwielbienia Boga, dziękczynienia, uwielbienia i prośby;

– Czytanie i rozważanie tekstów Pisma Świętego;

– Podawanie poezji religijnej, która wyraża piękno i świadectwo wiary;

– Wspólny śpiew, który ma być spontaniczny, żywy, płynący z serca, ekspresja dziecięca;

– Uczestnictwo w nabożeństwach liturgicznych, np. różaniec, nabożeństwa adwentowe, droga krzyżowa, nabożeństwa majowe;

– Adoracja, modlitwa ciszy, skupienia, rozważania;

– Modlitwa „Anioł Pański”.

 

 

Ks. Stanisław Łabendowicz

 

 


 

 

 

W ramach przygotowań do przyjęcia sakramentu bierzmowania

 

ZSTĄPIŁ DO PIEKIEŁ. TRZECIEGO DNIA ZMARTWYCHWSTAŁ

[Propozycja do wykorzystania podczas Mszy Świętej lub Nabożeństwa Biblijnego]

 

W tym zstąpieniu Jezusa jest coś zadziwiającego. Wydaje się przy tym jakby świat składał się z trzech pięter: nieba jako mieszkania Boga; ziemi, która należy do człowieka i świata podziemnego jako miejsca pobytu zmarłych.

Hebrajskie tłumaczenie Biblii mówiąc o królestwie śmierci używa słowa „Szeol”. Powszechnie utrzymuje się, że miejsce wszystkich zmarłych znajduje się na dole. Bóg i Jego królestwo życia, czyli niebo, na górze. Takie wyobrażenie odpowiada uczuciom i myśleniu człowieka. Dla niego światło, życie i ciepło pochodzą z góry. Królestwo śmierci – Szeol – określa stan śmierci, oddzielenie od życia, okrutną samotność, obecność cienia na skraju nicości bez możliwości powrotu do życia. W wierze Izraela zmarłego traktowano jako tego, o którym Bóg już nie pamięta (Ps 88,6). Skoro Bóg odwrócił od niego swoje oblicze uważano więc, że znajduje się on w niedostępnym świecie daleko od Boga. Z biegiem czasu doświadczał Izrael, że wierność i moc JHWH dosięga również „Szeolu”. Więcej, Syn żyjącego Boga, Jezus Chrystus zstąpił sam do piekieł. Także i w królestwie śmierci panuje moc zbawiającego Boga. „Zejście Chrystusa do podziemi” jest bardzo często przedstawiane w ikonografii Kościoła Wschodniego: Chrystus przekracza bramy królestwa śmierci i przenosi Adama i Ewę do chwały zmartwychwstania. Chrystus jako Odkupiciel wszystkich ludzi i Pan całego kosmosu to główny temat tej ikony.

Czym jest śmierć wie tylko ten, kto traci najbliższą sobie osobę lub sam umiera. Już choroba czyni człowieka samotnym, a tym bardziej śmierć. Dlatego najbardziej bolesna i tragiczna była chwila opuszczenia Syna przez Ojca. Wyraża to najlepiej Jego modlitwa w chwili śmierci: „Boże mój, Boże mój, czemuś Mnie opuścił?” (Mk 15,34). W ten sposób śmierć stała się szczytem samotności. Jednakże Jego zstąpienie do piekieł stało się również światłem. Światłem nie tylko dla zmarłych przed i po Nim, lecz także dla nas jeszcze żyjących. W swojej śmierci stał się Jezus z nami solidarny. On jest jednym z nas, którzy jesteśmy podobnie jak On skazani na śmierć. Jezus zanurzył się prawdziwie w głębię i rzeczywistość śmierci człowieka.

Ciało Jezusa istotnie znikło z grobu, ale nie dlatego, że zabrali je stamtąd uczniowie Jezusa. On zmartwychwstał trzeciego dnia jak oznajmia Pismo. Do tajemnicy zmartwychwstania przyszłego Mesjasza rzeczywiście można znaleźć niejedną aluzję już w Starym Testamencie: „Dlatego się cieszy moje serce (...) a ciało moje będzie spoczywać z ufnością, bo nie pozostawisz mojej duszy w Szeolu i nie dozwolisz, by wierny Tobie zaznał grobu” (Ps 16,9-10). Pierwsi chrześcijanie niejednokrotnie dawali wyraz przeświadczeniu o wypełnieniu się tych przepowiedni starotestamentalnych. Tak na przykład czytamy w Dz 13,32-33: „głosimy wam Dobrą Nowinę o obietnicy danej ojcom: że Bóg spełnił ją wobec nas jako ich dzieci, wskrzesiwszy Jezusa”.

Nie można jednak wskazać żadnego naocznego świadka zmartwychpowstawania, czyli wychodzenia Jezusa z grobu. Pismo Święte nie mówi o świadkach faktu zmartwychwstania Jezusa. Wiara pierwszych chrześcijan w zmartwychwstanie opiera się na fakcie pustego grobu, a zwłaszcza na relacjach o spotkaniach zmartwychwstałego Chrystusa. Wszyscy czterej Ewangeliści dokładnie opisują pusty grób, do którego wcześniej złożono ciało Jezusa (Mt 28,1-15; Mk 16,1-8; Łk 24,1-11; J 20,1-18).

Nowy Testament wylicza co najmniej dziesięć tzw. „Chry– stofanii”, czyli objawień Zmartwychwstałego. Oto ich lista: ukazanie się Marii Magdalenie w sam dzień zmartwychwstania (Mk 16,9; J 20,11-18); ukazanie się pobożnym niewiastom rankiem, tego samego dnia (Mt 28,9-10); ukazanie się Piotrowi (Łk 24,34; 1Kor 15,5); ukazanie się uczniom spieszącym do Emaus (Mk 16,12; Łk 24,13-15.30-34); ukazanie się uczniom zgromadzonym pod nieobecność Tomasza w wieczerniku (Łk 24,36-43; J 20,19-23; 1Kor 15,5); ukazanie się po ośmiu dniach – uczniom razem z Tomaszem (Mk 16,14; J 20,26-29); ukazanie się siedmiu uczniom nad Jeziorem Tyberiadzkim (J 21,1-13); ukazanie się Apostołom na górze w Galilei (Mt 28,16); ukazanie się pięciuset braciom (1Kor 15,6) i ukazanie się Jakubowi (1Kor 15,7).

Zmartwychwstanie jest mistrzowskim uwieńczeniem całego trudu męki, wejściem do doskonałości Ojca. „Trzeci dzień” nie określa w Biblii tylko czasu, o wiele więcej oznacza moment przejścia ze zła do dobra, ze śmierci do życia. Wyrażenie „trzeciego dnia” pojawia się rzeczywiście wiele razy w Starym Testamencie. Określa ono swoiste rozstrzygnięcie, początek zarazem nowych dziejów, nowej rzeczywistości (Rdz 22,4; 42,18; Wj 19,11-16; Lb 7,24; 19,12).

Najstarszym tekstem Nowego Testamentu opisującym objawienia Zmartwychwstałego Pana jest 1Kor 15,3-8: „Przekazałem wam na początku to, co przejąłem: że Chrystus umarł – zgodnie z Pismem – za nasze grzechy, że został pogrzebany, że zmartwychwstał trzeciego dnia, zgodnie z Pismem; i że ukazał się Kefasowi, a potem Dwunastu, później zjawił się więcej niż pięciuset braciom równocześnie; większość z nich żyje dotąd, niektórzy zaś pomarli. Potem ukazał się Jakubowi, później wszystkim Apostołom. W końcu, już po wszystkich, ukazał się także i mnie jako poronionemu płodowi”.

Zmartwychwstanie Jezusa jest punktem centralnym naszej wiary. Przyznajemy się do żyjącego, do kogoś, kto żyje „za nas” u Boga, a nie do umarłego, który jest już przeszłością. Wyznanie wiary pierwszych gmin chrześcijańskich opiera się na wiedzy, że wielu spośród nich spotkało Pana po Jego śmierci i oświadczyło na nowo: „Nasz Pan żyje”.

Skoro Jezus ukazuje się swoim uczniom przede wszystkim w połączeniu z wieczerzą, pozwala się rozpoznać przy łamaniu chleba, podaje uczniom o świcie rybę i chleb. Oznacza to, że pozwala się rozpoznać nie tylko jakiejś uprzywilejowanej grupie uczniów, lecz wierzącym wszystkich czasów. We wspólnym spożywaniu Eucharystii, przy wspólnym łamaniu chleba jest On zawsze obecny. Pan objawia się nieustannie do dnia dzisiejszego.

Liturgiczny rok kościelny przeżywa swój punkt szczytowy rozważając trzy wielkie dni: mękę, śmierć i zmartwychwstanie Pana. Wielkanoc świętujemy przez pięćdziesiąt dni, gdyż bogactwo Zmartwychwstania jest niewyczerpane. W gruncie rzeczy każda niedziela jest pamiątką zmartwychwstania, dlatego języki romańskie nazywają niedzielę „dniem Pańskim”. Godnym pozazdroszczenia jest język rosyjski, który nazywa niedzielę „woskriesienje”, co oznacza dokładnie „Zmartwychwstanie”.

W każdej Eucharystii głosimy i wysławiamy śmierć i zmartwychwstanie Pana. „Alleluja” – słowo to przeszło do wszystkich języków, którymi porozumiewają się chrześcijanie. Stało się świątecznym okrzykiem radości, szczególnie w okresie wielkanocnym i oznacza: „Wychwalajcie Jahwe, wysławiajcie Pana!”.

Modlitwa

Jezu Chryste, nasz Zbawicielu, Ty jesteś pośród nas. Towarzyszysz nam na naszych drogach przez całe życie; w radości i cierpieniu, w szczęściu i niepowodzeniu. Nie dozwól, abyśmy oddali się od Ciebie. Chroń nas przed jakimkolwiek zniewoleniem, aby nasze ziemskie pielgrzymowanie było wartościowe i piękne. Amen.

 

 

Ks. Krzysztof Badeński

 

 


 

 

 

OGŁOSZENIA

 

  1. W imieniu Wydziału Katechetycznego dziękuję wszystkim PT. Katechetom duchownym i świeckim za przygotowanie uczniów do szkolnych rekolekcji wielkopostnych. Obecnie w gronie organizatorów należy zastanowić się i wspólnie wydobyć wnioski, jak zaangażować uczniów do pełnego i czynnego udziału w przyszłorocznych rekolekcjach.
  2. W trwającym Roku Wiary J.E. Ks. Biskup Henryk Tomasik zaprasza młodzież gimnazjalną w sobotę 27 kwietnia na tzw. „Dzień Bierzmowanych”, który został zaplanowany w sześciu sanktuariach naszej diecezji. Na stronie internetowej Wydziału Katechetycznego podajemy program i potrzebne materiały.
  3. Do parafii zostały przekazane druki planów pracy katechetycznej na rok szkolny 2013/14. Prosimy PT. Katechetów o zainteresowanie się i przekazanie danych ks. proboszczowi, który je potwierdza i przekazuje do Wydziału Katechetycznego do 30 kwietnia br.
  4. Przyjmujemy zasadę, że osoby zainteresowane pracą w katechezie, a obecnie niepracujące lub tracące godziny, na każdy rok szkolny składają podanie z zaznaczeniem swojej aktualnej sytuacji oraz opinią ks. proboszcza z miejsca zamieszkania.
  5. Podajemy aktualny terminarz konkursów organizowanych przez Wydział Katechetyczny.
    – Konkurs plastyczny dla klas I-III: finał diecezjalny: 10 maja 2013 r. (piątek), Wydział Katechetyczny w Radomiu, ul. Malczewskiego 1, godz. 11.30.
    – Konkurs dla klas IV-VI: etap diecezjalny: 16 maja 2013 r., Wyższe Seminarium Duchowne w Radomiu, godz. 10.00.
  6. W tegorocznym diecezjalnym finale konkursu dla gimnazjalistów: „Wiem Komu zawierzyłem” zwyciężyli:
    I. Aleksandra Okrutny – kl. III A PG w Rzeczniowie;
    II. Aleksandra Ukleja – kl. III A PG w Myśliszewicach;
    III. Michał Leśkiewicz – kl. II F PGG w Iłży.
  7. Przypominamy, że rozpoczęcie i prowadzenie awansu zawodowego nie może się odbywać bez konsultacji z Wydziałem Katechetycznym. Osoby realizujące awans zawodowy powinny, odpowiednio wcześniej umówić się z metodykami: s. Elżbietą Gajowiak, p. Ewą Majcher lub p. Jolantą Strojek – celem konsultacji i pomocy w przygotowaniu sprawozdania z realizacji planu awansu zawodowego, który na początku został zatwierdzony w Wydziale Katechetycznym.
  8. Dziękujemy naszym Metodykom ds. katechezy za tegoroczną bogatą ofertę warsztatową, a Państwa prosimy o sugestie tematyczne na rok przyszły.
  9. Maturzystów zapraszamy do wzięcia udziału w jednodniowej pielgrzymce na Jasną Górę, która odbędzie się 23 kwietnia 2013 r. (wtorek) pod hasłem: „Wiem, komu uwierzyłem” (2Tm 1,12).
    Wspólne rozpoczęcie godz. 9.30 – Konferencja dla młodzieży (Aula o. Kordeckiego); godz. 11.00 – Msza święta w Bazylice Jasnogórskiej pod przewodnictwem ks. Biskupa Henryka Tomasika; godz. 13.30 – Droga Krzyżowa na Wałach Jasnogórskich; godz. 14.30 – Nabożeństwo zawierzenia Matce Bożej.
    Księża prefekci i Katecheci są odpowiedzialni za duchowe przygotowanie młodzieży do pielgrzymki (zachęcenie do spowiedzi w swojej parafii, przekazanie uwag porządkowych i organizacyjnych).
  10. Do końca roku szkolnego prosimy o uregulowanie należności za Zeszyty Formacji Katechetów. Informujemy, że dla katechetów diecezji radomskiej cena pozostała taka jak poprzednio i wynosi 5 zł za egz., a więc 20 zł za rok.

 

 

Dyrektor Wydziału Katechetycznego

Ks. Stanisław Łabendowicz

 

 

Pobierz plik:

 

 

 

 

 

 

 

Darmowy licznik odwiedzin