A A A

"Biuletyn katechetyczny" nr 9 (115) październik 2013

 

 

 

 

WYCHOWANIE PRZEZ WOLONTARIAT

 

Wolontariat ma na celu służbę społeczną na rzecz osób i grup będących w potrzebie, a charakteryzuje się dobrowolnością, bezinteresownością, ciągłością i systematycznością oraz niezależnością od więzi rodzinnych, koleżeńskich i przyjacielskich[1]. Wolontariat realizuje się najczęściej w obszarze pomocy koleżeńskiej, życia społecznego i środowiska naturalnego. Takie cechy wolontariatu, jak: altruizm, oddanie się podejmowanym sprawom, wolna wola, zdobywanie nowych umiejętności, brak wynagrodzenia, dobra organizacja i poświęcenie dla innych sprzyjają kształtowaniu się postaw prospołecznych. Każdy wolontariusz jest podmiotem posługi charytatywnej Kościoła na wszystkich poziomach jego organizacji, a więc od grup parafialnych i dobroczynnych stowarzyszeń chrześcijańskich poczynając, poprzez charytatywne instytucje diecezjalne i organy Kościoła powszechnego. Współczesny wolontariat, ze względu na oferowane usługi, kulturę i wartości, jakie sobą przedstawia jest jakby filarem dla społeczeństwa. W jego centrum stawia się człowieka, zwłaszcza najsłabszego i najbiedniejszego. Bł. Jan Paweł II nazwał wolontariat „promieniem nadziei, który rozprasza mroki samotności i dodaje odwagi do przezwyciężania przemocy i egoizmu”[2].

Potrzeba wolontariatu wynika z nakazu Chrystusa, który mówi o miłości i pomocy innym ludziom, ale również z własnej potrzeby niesienia pomocy innym ludziom. Miłość bliźniego czerpie swoją siłę z miłowania Boga, można nawet powiedzieć, że jak kochamy Boga, tak postępujemy wobec bliźnich. Istota posługi charytatywnej, która została zlecona Kościołowi przez jego Założyciela polega więc na miłości wobec bliźniego, na wzór miłości Boga do każdego człowieka. To Jezus Chrystus ukazał, na czym ma polegać miłość „całym swoim życiem, a zwłaszcza jego ostatnim aktem (...) wszak (...) umarł na krzyżu za wszystkich grzeszników”[3]. Na temat właściwej postawy wobec każdego człowieka mówi w przypowieści o miłosiernym Samarytaninie (Łk 10,25-37). Postawa ta polega na rozpoznaniu w drugim człowieku bliźniego. Okazywanie miłości wobec każdego człowieka to nie słowne deklaracje, ale czyny. Mówi o nich św. Paweł: „Jeden drugiego brzemiona noście i tak wypełnijcie prawo Chrystusowe” (Ga 6,2). Kościół pełni posługę charytatywną wobec potrzebujących pomocy poprzez współpracę z instytucjami opieki społecznej, stowarzyszeniami dobroczynnymi czy ludźmi dobrej woli. Wolontariat chrześcijański jest więc bezinteresowną pomocą innym. Dobrze jego istotę oddają słowa św. Pawła Apostoła wypowiedziane do Efezjan zgromadzonych w Milecie (por. Dz 20,8-35). Św. Paweł swoją postawę wobec tamtejszych ludzi, jak również postawę wolontariusza, uzasadnił słowami Jezusa: „Więcej szczęścia jest w dawaniu aniżeli w braniu” (Dz 20,35). Prawdę wyrażoną przez św. Pawła potwierdza wielu wolontariuszy z wieloletnim stażem zaangażowania społecznego, którzy przyznają, że bezinteresowna służba drugiemu człowiekowi jest dla nich źródłem satysfakcji i osobistego szczęścia. Kościół wyraża poparcie dla tej służby bliźniemu, dzięki której przyczynia się do nadania ludzkiego i chrześcijańskiego oblicza współczesnemu społeczeństwu. Działalność wolontariuszy w Kościele powinna czerpać przykład z życia i nauki Jezusa, który „nie przyszedł, aby Mu służono, lecz żeby służyć i dać swoje życie na okup za wielu” (Mk 10,45).

Wolontariat jest dobrym narzędziem edukacji obywatelskiej dla wszystkich grup wiekowych ochotników. Dzięki zaangażowaniu społecznemu młodzież łatwiej wchodzi w dorosłe życie, a spotkania z ludźmi starszymi uczą zachowań i sposobów rozwiązywania problemów. Wolontariat daje szansę rozwoju osobistego, wzmacnia ich samodzielność i kreatywność oraz pomaga w zdobywaniu odpowiedzialności za siebie i za innych. Wolontariusze poprzez organizowanie imprez kulturalnych w społecznościach lokalnych, zwłaszcza parafiach, odkrywają talenty i pobudzają twórczość wśród dzieci i młodzieży. Oferowana przez wolontariuszy pomoc materialna lub wsparcie psychiczne jest dobrą okazją do nawiązania głębszej relacji z osobą potrzebującą. Dzięki pogłębionej duchowości chrześcijańskiej wolontariusz dostrzega w człowieku potrzebującym zarówno jego braki materialne, fizyczne jak i duchowe oraz udziela mu pomocy lub wskazuje drogę rozwiązania różnych problemów.

 

Zadania dla katechetów i duszpasterzy:

– Wychowywać do aktywności społecznej na katechezie;

– Podejmować różne zadania apostolskie i charytatywne;

– Kształtować w uczniach najszlachetniejsze motywy podejmowania działań;

– Zachęcać, by byli czynnym podmiotem ewangelizacji i twórcami odnowy społecznej (por. ChL 46).

 



[1] Por. W. Przygoda, Apostolski wymiar wolontariatu charytatywnego w Polsce, Lublin 2012, s. 9; por. D. Pietrowski, Wolontariat w Polsce – nowe spojrzenie na pracę społeczną, RNC 5 (2001), s. 32-33.

[2] Jan Paweł II, List apostolski „Novo millennio ineunte”, Rzym, 6 stycznia 2001 r.

[3] W. Przygoda, Słowo Boże jako źródło działalności charytatywnej, w: Słowo Boże w Kościele, red. R. Kuligowski, M. Jagodziński, D. Swend, Warszawa 2009, s. 152-153.

 

 

Ks. Stanisław Łabendowicz

 

 


 

 

 

W ramach przygotowań do przyjęcia sakramentu bierzmowania

 

NABOŻEŃSTWO NA ROZPOCZĘCIE ROKU FORMACJI PRZED PRZYSTĄPIENIEM DO SAKRAMENTU BIERZMOWANIA

[Propozycja do wykorzystania podczas Mszy Świętej]

 

Wprowadzenie (kapłan do zebranej młodzieży):

Moi drodzy! Gdy byliście mali, Wasi rodzice przynieśli Was do kościoła, abyście przez chrzest zostali włączeni do wspólnoty Jezusa Chrystusa. Od tego momentu przysługuje Wam imię „chrześcijanin”. Przypomina ono, że jesteście związani z Chrystusem szczególną więzią. Przez lata katechizacji – w domu, w szkole, w kościele – poznaliście i coraz lepiej poznajecie naszego Mistrza i Pana. Od kilku lat umacniacie się Jego Ciałem w Komunii świętej i prosicie o Jego Miłosierdzie w sakramencie pokuty. W tym roku przyjmiecie kolejny z sakramentów wtajemniczenia chrześcijańskiego, a zarazem uzdalniający Was do „mężnego wyznawania wiary i życia według jej zasad”. Do tego wydarzenia trzeba się przygotować. Trzeba – jak mówi papież Franciszek – potrenować, aby należeć do drużyny Jezusa. I oto dziś rozpoczyna się Wasz trening.

Czytanie I: 1Sm 3,1-10 (młody Samuel w świątyni)

Ewangelia: J 1,35-42 (powołanie pierwszych uczniów)

Kazanie (przemyślenia)

1. Bóg wychodzi pierwszy do człowieka. A człowiek czasem „śpi”. Mimo, iż wydaje się czasem, że jest blisko Bożych spraw (Samuel śpi w Przybytku Pana), to często jest „zmęczony” sprawami tego świata i nie słyszy Bożego wezwania. Co dziś „usypia” młodego człowieka? – koledzy, komputer, imprezy, brak zainteresowania czymkolwiek, totalny marazm...

2. Zadanie nr 1: Obudź się, a następnie przetrzyj oczy; zobacz, co się wokół ciebie dzieje; oceń sytuację, w razie wątpliwości: zapytaj co robić? Szkoda przespać życia.

3. Zadanie nr 2: Powołanie. Jesteś powołany! Od początku Twojego istnienia: powołany do życia, powołany do kadry Jezusa Chrystusa (zob. papież Franciszek w Rio de Janeiro: Jezus powołuje nas, abyśmy szli za Nim przez całe życie, prosi, abyśmy byli Jego uczniami, „grali w Jego drużynie”). Co robi Samuel? Jest gotowy na „trening”: „Mów Panie, bo sługa Twój słucha”. A św. Jan po kilkudziesięciu latach dokładnie pamięta godzinę pierwszego „treningu”: „Było to około godziny dziesiątej.” (J 1,39b).

4. Dziś początek „treningu” przed przystąpieniem do sakramentu bierzmowania. Jeszcze raz papież Franciszek w Rio: Św. Paweł, opisując chrześcijan, mówi nam: „Każdy, kto staje do zapasów, wszystkiego sobie odmawia; oni, aby zdobyć przemijającą nagrodę, my zaś – nieprzemijającą” (1Kor 9,25). Jezus daje nam coś więcej niż Puchar Świata! Coś więcej niż Puchar Świata! Jezus daje nam możliwość owocnego i szczęśliwego życia, a także proponuje nam przyszłość z Nim, która nie będzie miała końca, życie wieczne. To nam daje Jezus. Ale domaga się, abyśmy zapłacili bilet, a biletem jest to, że trenujemy, abyśmy „byli w formie”, abyśmy bez lęku stawiali czoła wszystkim sytuacjom życiowym, dając świadectwo naszej wierze.

5. Tu warto wspomnieć, jakie zadania będą czekały kandydatów do bierzmowania (różaniec, Msza święta niedzielna, roraty, spotkania formacyjne, etc.). Ważne jest jednak to, by samemu pamiętać, kto jest Trenerem (nie duszpasterz, czy katecheta), ale Jezus Chrystus. Zatem spotkanie z Nim ważniejsze jest od podpisu. Ten swoisty „religijny trening” ma wyrobić w kandydatach nie tyle umiejętności, co postawy, aby również po bierzmowaniu kontynuowali praktyki religijne.

Obrzęd przyjęcia:

W materiałach duszpasterskich można znaleźć wiele różnych opracowań tego obrzędu. Oto jedna z nich opracowana na podstawie celebracji liturgicznych: „Wypłyń na głębię” (Kraków 2001). Po homilii kapłan lub katecheta przygotowujący kandydatów do bierzmowania zwraca się do celebransa:

Czcigodny Ojcze, coraz bliższy jest dzień udzielenia obecnym tutaj kandydatom sakramentu bierzmowania. Wobec wspólnoty Kościoła wyrażają oni prośbę, aby pozwolono in kontynuować przygotowanie do tego sakramentu.

Celebrans:

Niech przystąpią ci, którzy mają rozpocząć ostatni etap formacji przed przyjęciem sakramentu bierzmowania.

Kandydaci wychodzą przed szereg (na ustalone wcześniej miejsce), a celebrans zwraca się do nich:

Droga młodzieży. Wasi katecheci wydali o Was dobre świadectwo. Teraz pytam was: czy pragniecie rozpocząć bezpośrednie przygotowanie do sakramentu bierzmowania, aby otrzymać znamię daru Ducha Świętego?

Kandydaci: Pragniemy.

Celebrans: Czy jesteście gotowi coraz pełniej uczestniczyć w życiu wspólnoty Kościoła, podejmując zadania, do których was Bóg powołał?

Kandydaci: Jesteśmy gotowi.

Celebrans: Z Bożą pomocą przygotowujcie się zatem do przyjęcia sakramentu bierzmowania.

Kandydaci: Bogu niech będą dzięki.

Następnie kandydaci składają imienne deklaracje i otrzymują książeczki do bierzmowania i „Mały katechizm”.

„Modlitwa Pańska” (może być poprzedzona modlitwą wiernych)

Celebrans:

Módlmy się. Wszechmogący Ojcze, Ty pragniesz wszystko odnowić w Chrystusie i przez z Niego udzielasz Ducha Świętego wierzącym w Ciebie. Kieruj tymi wybranymi przez Kościół i spraw, aby dochowali wierności otrzymanemu powołaniu, wytrwali w królestwie Twojego Syna i otrzymali znamię Ducha Świętego. Przez Chrystusa, Pana naszego. Amen.

Błogosławieństwo

Po błogosławieństwie ogólnym, można udzielić błogosławieństwa indywidualnego.

 

 

Ks. Stanisław Piekielnik

 

 


 

 

 

OGŁOSZENIA

 

  1. W nowym roku szkolnym 2013/2014 realizujemy program katechetyczno-duszpasterski pt. „Wierzę w Syna Bożego”. Od tego roku rozpoczyna się czteroletni program duszpasterski dla Kościoła w Polsce, któremu towarzyszy hasło: „Przez Chrystusa, z Chrystusem, w Chrystusie. Przez wiarę i chrzest do świadectwa”.
  2. Od września br. wprowadzone zostały nowe podręczniki dla klas II i V szkoły podstawowej, II gimnazjum oraz II liceum i technikum. Podane zostały numery nowych podręczników do nauczania religii pod redakcją ks. Stanisława Łabendowicza na bazie Programu nauczania religii z 2010 r., które obowiązują w diecezji radomskiej. Dotychczasowe podręczniki przygotowane na bazie Programu nauczania religii z 2001 r. możemy używać w katechizacji szkolnej na terenie diecezji radomskiej do 2016 r. Nie wprowadzamy starych podręczników na początkowe klasy w poszczególnych etapach edukacyjnych.
  3. Na stronie internetowej Wydziału Katechetycznego Kurii Diecezji Radomskiej pod zakładką Aktualności zostały zamieszczone Plany dydaktyczne i Kryteria oceniania do nowych podręczników z możliwością pobrania. Podobnie zostaną zamieszczone do poprzedniej wersji programowej.
  4. 19 października 2013 r. zapraszamy wszystkich katechizujących do udziału w sympozjum pt. Chrystocentryzm w nauczaniu i posłudze ks. Biskupa Edwarda Materskiego.
    Rozpoczęcie sympozjum Mszą Świętą w kaplicy WSD o godz. 9.30. Sympozjum jest włączone w formację stałą katechetów.
  5. W związku z awansem zawodowym przypominamy, że plan rozwoju zawodowego winien być uprzednio skonsultowany z metodykiem katechezy, a następnie zatwierdzony w Wydziale Katechetycznym. Przy tej okazji dziękujemy wszystkim metodykom katechezy, tym zatrudnionym w ośrodkach metodycznych oraz diecezjalnym, za współpracę i wszechstronną pomoc. Wszystkie sugestie i ewentualne zapytania prosimy kierować w czasie ich dyżuru.
  6. W roku szkolnym chcemy organizować tzw. „katechezy otwarte” w ramach dekanatów. Zapraszamy osoby katechizujące z danego dekanatu księży, siostry zakonne i katechetów świeckich. Informujemy księdza proboszcza i zgłaszamy do odpowiedzialnego za dany rejon księdza wizytatora.
  7. 30 września br. upłynął termin składania w Wydziale Katechetycznym tzw. Sprawozdań wrześniowych. Istnieje możliwość pobrania druków na stronie internetowej Wydziału Katechetycznego. Prosimy o dokładne wypełnienie wszystkich rubryk, w tym także o szczegółowy plan zajęć.

 

 

Dyrektor Wydziału Katechetycznego

Ks. Stanisław Łabendowicz

 

 

Pobierz plik:

 

 

 

 

 

 

 

Darmowy licznik odwiedzin